Healing: the new addiction?

Er is een punt waarop “aan jezelf werken” niet meer voelt als groeien, maar als een hele elegante manier om jezelf te blijven vertellen dat je nog niet goed bent zoals je bent. En dat punt is tricky, want het vermomt zich perfect. Als bewustzijn. Als diepgang. Als iemand die “echt het werk doet”. Maar onder alles zit vaak één overtuiging die bijna niemand écht durft aan te kijken: dat er nog iets opgelost moet worden voordat jij volledig kunt leven wie je bent. Ik heb daar zelf ook gezeten. Diep. In dat eindeloze proces van graven, voelen, analyseren, doorbreken… en elke keer weer denken: ja, maar er zit vast nog iets onder. Nog een laag. Nog iets wat “het” gaat zijn. Dat moment waarop alles eindelijk op z’n plek valt. Alleen dat moment bleef zich verplaatsen. Elke doorbraak voelde even als ruimte, maar nooit blijvend. Waarom? Omdat de basis hetzelfde bleef: het idee dat ik nog onderweg was naar mezelf… in plaats van dat ik mezelf al was en iets anders was gaan geloven.

En laten we één ding helder hebben: dit is niet “gewoon mindset”. Als je veel hebt meegemaakt, als je zenuwstelsel continu aan staat, als je systeem veiligheid is gaan zoeken in controle, aanpassen of overleven, dan is dit echt. Dan zitten er meerdere stemmen in je hoofd die met elkaar praten. De ene die vooruit wil, de andere die je klein houdt. De ene die voelt wat klopt, de andere die zegt dat het niet veilig is. Dat vormt je ervaring. Dus ja, het is belangrijk om dat te zien, om te snappen hoe jouw systeem werkt, welke patronen er draaien, welke stemmen eigenlijk niet eens van jou zijn. Maar, en dit is waar het misgaat, precies dát wordt vaak weer de volgende loop. Nog meer analyseren, nog meer begrijpen, nog meer “werk doen”. Alleen nu iets bewuster verpakt, maar nog steeds vanuit hetzelfde vertrekpunt: er is iets mis met mij. En dát is wat je vastzet.

Want als jouw innerlijke wereld; jouw overtuigingen, jouw identiteit, de blauwdruk is van wat je ervaart, dan maakt het nogal uit vanuit welk vertrekpunt je leeft. Als jij, zelfs subtiel, blijft voelen dat er iets gefixt moet worden, dan organiseer je je hele realiteit daaromheen. Niet omdat het waar is, maar omdat jij het gelooft. En geloof creëert ervaring. Dus zolang jij blijft kijken vanuit “ik ben nog niet heel”, zal je leven dat blijven weerspiegelen. Niet als straf, maar als consistentie. En ondertussen noemen we het healing. Maar laten we eerlijk zijn: de hele healing hype begint verdacht veel te lijken op een verslaving. Niet aan een middel, maar aan het idee dat er nog iets te halen valt. Nog een doorbraak, nog een sessie, nog een ervaring die het verschil gaat maken. Maar die komt niet. Niet omdat je faalt, maar omdat je iets probeert te bereiken wat je niet kunt bereiken. Want je bent het al.

En dat is precies waarom het zo frustrerend is. Omdat je iets najaagt wat je nooit kwijt bent geweest. En ja, je moet er vaak doorheen. Je moet het ervaren, je moet een paar keer denken “dit is het!” om vervolgens te merken dat het dat toch niet is. Dat is niet dom, dat is hoe je leert zien. Maar er komt een punt waarop je voelt: dit klopt niet meer. En dat is waar het interessant wordt. Niet omdat je nog dieper moet gaan, maar omdat je kunt stoppen. Niet met voelen, niet met leven, maar met zoeken naar wat er mis is.
Want wat je ervaart als “werken aan jezelf”, komt in de kern voort uit één ding: het idee dat je afgescheiden bent. Dat jij hier bent, los, klein, in je hoofd en lichaam, en dat je ergens moet komen om weer “heel” te zijn. Terwijl onder die hele laag niets afgescheiden is, niets stuk is, niets gefixt hoeft te worden. En daar zit de enige echte shift. Niet in nog een laag, maar in herinneren.

Herinneren wie je bent, onder alles. En vanuit daar gebeurt er iets simpels maar krachtigs: je wordt de observeerder. Je stapt als het ware een halve meter naar achter. Je bent niet meer volledig die stem, die angst, dat patroon: je ziet het. En op het moment dat je ziet, begint het al los te komen. Want hoe meer je ziet, hoe meer je herinnert. En hoe meer je herinnert, hoe duidelijker het wordt dat die hele ervaring van afgescheidenheid een verhaal is geweest. Een overtuigend verhaal, dat wel. Maar niet de waarheid. En daar ligt pure kracht. Want als je dit kunt zien, ga je patronen en dynamieken herkennen. En ja: dit kan confronterend zijn, maar dan zie je ook dat jouw hele realiteit gecreëerd is door jou zelf. En dit betekent ook dat je je beseft dat de sleutel bij jezelf ligt als je het anders wilt. En dat is gaaf!

En vanaf daar verandert alles. Niet omdat je controle krijgt, gelukkig niet, maar omdat je stopt met zoeken. Omdat je weet. En dat weten is rustig. Niet spectaculair, niet dramatisch, maar helder. En vanuit dat weten hoef je niets meer te forceren. Dan ontvouwt het leven zich vanzelf, vaak mooier dan je zelf had bedacht.

En dat is misschien wel het meest rebelse wat je kunt doen in een wereld die draait op blijven zoeken, blijven verbeteren en blijven helen: stoppen. Niet omdat je opgeeft. Maar omdat je eindelijk doorhebt wie je bent en wat je kracht is.



ENG:

There comes a moment, soft but undeniable, when “working on yourself” no longer feels like expansion, but like a beautifully refined way of delaying your own wholeness. As if, in the quietest corners of your being, you keep whispering to yourself: almost… just a little more… not yet. It’s a seductive space, because it looks like awareness, like depth, like devotion. It feels like you are the one who dares to go deep, who is willing to feel, to unravel, to meet themselves fully. But beneath that devotion, there often lives one unspoken belief: that there is still something to fix before you are allowed to fully be who you are.

I know that place intimately. I have lived inside that endless unfolding of digging, feeling, analyzing, breaking through, always sensing there must be something underneath it all. Another layer, another realization, another moment that would finally make everything click into place. And every time I thought I had found it, it slipped through my hands again. Each breakthrough gave space, a sense of relief, a breath.. but it never stayed. Because quietly, almost invisibly, the foundation remained the same: the belief that I was on my way to myself, instead of realizing I had never left.

And this goes deeper than thought. When your nervous system has learned to stay alert, when your body has adapted to control, to survive, to anticipate what might come, this becomes something you live and breathe. It can feel like there are multiple voices within you: one that knows, one that doubts, one that longs to move forward, one that holds you back in the name of safety. That inner dialogue shapes everything you experience. So yes, it matters to see it, to understand your patterns, to recognize what was never yours. But here is where the illusion becomes almost sacred in its persistence: that very awareness turns into the next layer of work. More understanding, more analyzing, more refining.. wrapped in consciousness, but still rooted in the same belief: there is something wrong with me.

And that belief is the thread that keeps the whole pattern alive. Because your inner world is not separate from what you experience; it is the blueprint of it. If somewhere inside you carry the idea that something needs to be fixed, your life will begin to organize itself around that idea. Not because it is true, but because it is believed. And belief has a quiet, powerful way of becoming reality. So life keeps reflecting it back to you, not as punishment, but as consistency. And somewhere along the way, we started calling that healing.

But if you look closely, there is something almost uncomfortable to admit: the search itself can become addictive. Not to a substance, but to the promise that the next breakthrough, the next session, the next moment will finally be it. And yet it never fully arrives. Not because you are failing, but because you are chasing something that was never missing. You are seeking yourself as if you could be found somewhere outside of what you already are.

And that is where the frustration lives, in the quiet ache of chasing something you have never actually lost. Still, there is a kind of intelligence in this journey. You have to walk through it, to believe in it, to reach those moments of this is it and then watch them dissolve again. Not because you are naïve, but because this is how you begin to see. Until one day, something in you softens and says: this no longer feels true. Not dramatic, not loud, just clear.

And that is where the real shift begins. Not because you go deeper, but because you stop searching for what is wrong. Because underneath all the layers, all the stories, all the effort, there is something simple and unmoving: nothing is missing, nothing is broken, nothing needs to be fixed. And when that lands, even slightly, something changes in how you experience yourself. You are no longer completely inside every thought, every fear, every pattern. There is space. You begin to see instead of only being. And in that seeing, things start to loosen on their own.

Because the more you see, the more you remember. And the more you remember, the clearer it becomes that the feeling of separation was never truth, only a very convincing story you learned to live inside. And there is something deeply powerful in realizing that, because it means the source of everything you experience has always been within you. Not as something you need to fix, but as something you are.

From that place, life doesn’t become something you control; it becomes something that unfolds. You stop chasing, because you begin to know. And that knowing is quiet, steady, almost ordinary in how calm it feels. No fireworks, no final breakthrough, just a deep sense of clarity that doesn’t need to prove itself. And from there, things often move more beautifully than anything you could have forced.

And maybe that is the most rebellious thing you can do in a world that teaches you to keep searching, keep improving, keep healing: to stop. Not because you are giving up, but because you finally see. Because you remember. Because you recognize that what you have been looking for has been here all along, waiting not to be found, but to be acknowledged.

eng below - 

mei 11, 2026